Werken met een NAH

 

Werken met een NAH

Op deze foto was ik 4 jaar oud.

Vroeger, als 4-jarige op de kleuterschool wilde ik graag kleuterjuf worden omdat ik het daar zo leuk vond. Toen ik ouder werd veranderde dit meerdere malen en werd ik later schrijver of zangeres.

In groep acht wist ik zeker dat een kantoorbaan niets voor mij was en na het afronden van het VMBO- t koos ik dan ook voor de MBO opleiding Sociaal Pedagogisch Werk. Hiermee kon ik na het behalen van mijn diploma in de kinderopvang, ouderenzorg of in de gehandicaptenzorg gaan werken. Deze opleiding heb ik helaas niet gehaald. Ik ben twee keer in het eerste jaar blijven zitten en daarna door mijn zeer betroken mentor geadviseerd om een revalidatietraject te volgen bij Groot Klimmendaal in Arnhem.

Na het afronden van dit traject koos ik ervoor om toch weer te aan studeren. MBO Toerisme. Ook mensenwerk, helemaal mijn ding. Helaas heb ik deze opleiding ook net niet gehaald en ben ik uiteindelijk via een jobcoach als administratief medewerker aan de slag gegaan. Mijn werkzaamheden en werkplek waren goed aan te passen op mijn beperkingen ( niet teveel prikkels, ik werd niet overvraagd) maar na 2 jaar op een kantoor te hebben gewerkt wist ik weer waarom ik ooit voor een opleiding in de zorg had gekozen. Ik ben een ‘mensenmens’ en kan helemaal blij worden van gesprekjes met onbekenden in de bus of trein, dus die kantoorbaan paste eigenlijk helemaal niet bij me.

Ik nam ontslag en ging eens kijken wat ik nou echt leuk vond. Naast mijn administratieve baan werkte ik een dag in de week als vrijwilliger op een peuterspeelzaal. Dit werk was mij op mijn lijf geschreven en dus besloot ik op mijn 27^e aan een opleiding Kinderopvang te beginnen.
Mijn mentor zag destijds dat ik nooit aan het competentieprofiel van deze opleiding zou kunnen voldoen. Kinderen optillen en luiers verschonen gaat niet zo gemakkelijk met een dystonie in mijn linker hand en arm (Dystonie is letterlijk vertaald: een stoornis in de spanning van een spier (= tonus). De spierspanning is vaak te hoog, maar op andere momenten weer normaal.). Na een half jaar stelde zij mij voor om toch een andere opleiding te gaan volgen, eentje waar ik minder tegen mijn fysieke beperking aan zou lopen. Hier ben ik haar nog steeds dankbaar voor.

Mijn nieuwe opleiding werd MBO3 Medewerker Maatschappelijke zorg. Hiermee kon ik in de ouderenzorg, gehandicaptenzorg of jeugdzorg gaan werken. De theorie van deze opleiding heb ik met succes afgerond, maar tijdens mijn stage bij een dagbesteding in de gehandicaptenzorg ben ik gigantisch tegen mijn eigen grenzen aangelopen. 

Op veel plekken in de zorg is er de afgelopen jaren behoorlijk bezuinigd, waardoor je als activiteitenbegeleider niet alleen meer de activiteit begeleidt, maar ook tafels moet dekken en cliënten met een hoge zorgvraag naar het toilet moet kunnen begeleiden. Dit kan ik niet en dus ben ik op twee verschillende stageplekken gezakt voor mijn opleiding. Gelukkig kon ik voor de theoriedelen van de opleiding wel certificaten ontvangen. 
Met deze nieuwe ervaringen en certificaten op zak ging ik op zoek naar een  baan. Via een Jobcoach kwam ik in 2019 aan de allerleukste baan ooit. Ik werd publieksmedewerker bij het AMC ziekenhuis en mocht bij de ingang van de poli de patiënten, ontvangen, doorverwijzen en helpen met het zelfstandig aanmelden voor hun afspraak. Ik was hier helemaal op mijn plek. Omdat ik echter als Wajonger voor de functie werd aangenomen en na 4 jaar de korting ophield die mijn werkgever voor mij kreeg, werd mijn contract niet verlengd.
Na weer een lange zoektocht, een dagje meedraaien als taartenbakker bij een koffietentje en een proefplaatsing als receptioniste bij Price Waterhouse Coopers vond ik via een andere jobcoach eindelijk weer werk dat echt bij mij past. Ik werk nu als medewerker cliëntenvervoer in een revalidatiecentrum en zorg er samen met mijn collega’s voor dat de cliënten, voornamelijk ouderen, die allemaal in een rolstoel zitten na de maaltijden terug op hun kamer komen. Door de dag heen haal ik de cliënten op om ze naar de fysiotherapie, ergoherapie of logopedie te brengen.

Ik doe nu heel ander werk als dat ik bij het AMC ziekenhuis deed. Maar ik mag weer met mensen werken en dat is het allerleukste wat er bestaat!
De boodschap van dit verhaal is dat je met een NAH harder moet vechten voor wat je echt wilt, maar dat je er uiteindelijk wel komt.

Een oud spreekwoord is; "De aanhouder wint" en dat is in dit geval zeker waar.